16 november 2026
De onmisbare dubbelrol van Voorwaarts-aanvoerder Bruce Schotman
In onze rubriek Voorwaarts Voetbalverhalen zetten we bijzondere mensen binnen onze vereniging in de spotlight. Deze keer is het de beurt aan Bruce Schotman.
Bruce Schotman is niet meer weg te denken bij Voorwaarts. Binnen de lijnen kennen we hem als de trefzekere aanvoerder van het eerste elftal, maar achter de schermen is hij minstens zo belangrijk. Als wedstrijdsecretaris voor de jeugd zorgt hij er geruisloos voor dat elke zaterdag honderden kinderen met plezier kunnen voetballen.
Niet elk voetbalverhaal begint als vijfjarige in de vroege ochtend op een veld aan de Laene. De carrière van Bruce begon namelijk in de jeugd van voetbalclub Robur et Velocitas, waarna hij nog twee jaar voor CSV Apeldoorn uitkwam. Pas toen hij op twaalfjarige leeftijd naar Twello verhuisde, streek hij neer bij Voorwaarts. Bruce sloot aan bij de C-junioren (tegenwoordig de JO14). Veel van de jongens met wie hij toen het veld deelde, zijn vandaag de dag nog steeds zijn vrienden én waren teamgenoten bij de senioren.
De lopende band op zaterdag
Waar hij binnen de club vooral bekendstaat om zijn aanvoerdersband en zijn vele doelpunten in het vlaggenschip, is zijn rol achter de schermen veel minder zichtbaar. Bruce wilde graag als vrijwilliger een rol gaan vervullen binnen de vereniging. Hij sprak hierover met Luuk Berends, die wel wist dat er een mooie positie vrijkwam. Via Luuk kwam Bruce in contact met Annet Zwartjes, die destijds de functie van wedstrijdsecretaris voor de jeugd invulde.
“Ik vond dat een jonge voetballer ook best wel wat mocht doen voor de club” vertelt Bruce. “Inmiddels doe ik het nu ruim een jaar. Het is een mooie rol om in te vullen”.
Voor de gemiddelde voetballer is het de normaalste zaak van de wereld dat er op zaterdagochtend een strakke planning klaarligt. Maar daar gaat voor Bruce heel wat denk- en regelwerk aan vooraf. Voordat een nieuwe competitieperiode start, moet hij de schema’s voor de velden en de kleedkamers helemaal rond hebben. Het is bijna lopende-bandwerk: zodra het ene team het veld afstapt, staat de volgende jeugdploeg alweer te popelen om te beginnen.
Daarnaast krijgt Bruce wekelijks de clubscheidsrechters door die aangesteld zijn voor de wedstrijden en verwerkt dit zodat het up to date is. Mocht de scheidsrechterscommissie een keer scheidsrechters tekortkomen, dan kruipt Bruce direct in de pen of telefoon om in overleg met het desbetreffende team een oplossing te zoeken.
“Het lijkt misschien veel werk, maar zo voelt het niet. Onbewust ben ik er eigenlijk iedere dag wel even mee bezig. Aan het begin van een nieuwe periode is het even flink druk, maar daarna is het vooral een kwestie van bijsturen. Als een team bijvoorbeeld aangeeft dat ze in de herfstvakantie echt te weinig spelers hebben, zoek ik naar een oplossing om de wedstrijd te verschuiven. Als dat lukt, geeft dat een heel voldaan gevoel.”
Reuring op de club
Met een trots gevoel kijkt Bruce naar de club waar hij al die jaren al over de vloer komt. “Wat we hier met z’n allen voor elkaar krijgen met zo’n grote groep vrijwilligers, is mooi. Mede dankzij hen bestaat een club als Voorwaarts. We voetballen hier echt met de eigen jeugd en de randzaken zijn simpelweg heel goed voor elkaar. Neem nou de prachtige nieuwe kantine; die is écht klaar voor de toekomst.”
Dat er tegenwoordig minder snel “twee rijen dik” publiek langs de lijn staat bij het eerste elftal, is een landelijke trend die ze ook in Twello voelen. Toch ziet Bruce dat de sfeer rondom de thuiswedstrijden weer helemaal opbloeit. “We zijn ontzettend blij dat er weer wat meer reuring is. De Omroeptoren is weer bemand en initiatieven zoals de Pupil of het Team van de Week leven echt. Ook de socialmediakanalen worden tegenwoordig slim ingezet. De opkomst van de teams, live tussenstanden, foto’s van de Pupil van de Week… Je ziet het allemaal voorbijkomen op de socials. Kortom: het begint rondom de wedstrijden weer echt te leven en dat is mooi om te zien.”

Blik op de toekomst
Zelf hoopt Bruce nog een flinke tijd te schitteren binnen de lijnen. “Persoonlijk vind ik het mooi dat ik nog wekelijks kan spelen. Ik ben fit en blessurevrij, dus ik wil nog zo lang mogelijk mee. Wat de doelstelling voor dit seizoen betreft: we willen vooral heel graag wegblijven bij de onderste plekken. Een stabiele plek in de middenmoot zou voor nu heel mooi zijn, dan hebben we het goed gedaan. Maar als ik verder vooruitkijk, hoort Voorwaarts gewoon thuis in de Tweede Klasse. Of dat nog met mij erbij gaat lukken, durf ik niet te zeggen. Voor nu is het spelletje nog veel te leuk.”
Die passie voor de club reikt trouwens verder dan alleen zijn eigen wedstrijd. Vóór de aftrap van het eerste elftal is Bruce vaak al op het sportpark te vinden om de wedstrijden van het tweede tot en met het vierde elftal te kijken, waar veel van zijn oud-teamgenoten in spelen. “Zo leef ik rustig naar mijn eigen wedstrijd toe. En na afloop — hopelijk na een overwinning — praten we gezellig na in de kantine met de supporters en de jongens. Met een wisselend clubje gaan we daarna nog wat eten in het dorp; de ene keer zijn we met z’n drieën, de andere keer met z’n vijven of juist met acht man. Dat maakt de sportzondag helemaal compleet.”
Bruce Schotman: een stille, onmisbare kracht achter de schermen, maar een rasechte aanvoerder in het veld. Het perfecte voorbeeld van een clubman die met liefde iets terugdoet voor zijn vereniging.

Geschreven door Maik Roerdink




























































































































