26 september 2026
Voetbalverhaal: De echo in de Kerklaan
Achter iedere wedstrijd, ieder team en iedere vrijwilliger schuilt een verhaal. Met Voetbalverhalen geven we een kijkje in de mensen, herinneringen en bijzondere momenten die Voorwaarts maken tot de club die het is. Een voetbalverhaal van Maik Roerdink over Mario Timmermans.
“Kom is op man, loop eens een beetje door, ziekenhuisbal man.”
Zomaar wat kreten die je op donderdag of op zondag kunt horen op het trainingsveld. Dat kan van elk team komen, maar als je de kreet “lekker balletje” hoort, kan dat maar één team zijn.
De mannen van Mario!
Helaas is Mario er niet meer. Zijn mannen spelen niet meer in competitieverband, maar voetballen en trainen nog steeds op donderdagavond en zondagochtend.
Het iconische team waar Mario de scepter zwaaide. Ruwe bolster, blanke pit. De grondleggers van de vriendenteams zoals we die nu vaker tegenkomen. In 1994 moesten ze bij de toenmalige commissie lullen als brugman om dit voor elkaar te krijgen. Dat het ze gelukt is en daarmee voor meerdere teams de weg vrijmaakte, daar ben ik persoonlijk nog steeds blij om.
Ruwe Bolster, Blanke pit
Zo kon ik samen met mijn vrienden van Voorwaarts Zeuven in het seizoen 2011-2012 kampioen worden. Ik kan de voor mij iconische foto nog zo voor de geest halen waarop Mark Westerbeek door Mario wordt gefeliciteerd in een soort van knuffel. Twee ruwe bolsters, allebei mannen van wie je, als je ze kent, niet direct een knuffel verwacht. Maar daar staan ze, tussen de fietsenrekken, vers van de platte wagen. Of ze wisten dat er een foto werd gemaakt? Geen idee. Maar deze is voor de eeuwigheid.
Als Mario je niet kende, scande hij je eerst even. Meestal vanaf de stamtafel, hun stamtafel. Spijkerbroek, geruite blouse en een sjekkie binnen handbereik. Of zoals hij het zelf noemde: zijn “glas-in-loodblouse”. Hij was er altijd op donderdag. Zware stem, dito lach, kolenschoppen als handen en niet vies van een scheldwoord meer of minder. Je moest er even doorheen prikken.
Had hij je eenmaal gescand, dan hield hij je nog even op afstand en ging hij eens informeren bij zijn mannen, die inmiddels vers uit de douche aan de stamtafel kwamen zitten. Mario als bewaker van het tasje met waardevolle spullen. Even lappen en de donderdagavond kon beginnen.
De regels waren regels
De zondagen waren heilig. En de regels ook. Was je te laat, dan kostte je dat een meter bier. Ook al was je maar één minuut te laat. Die meter bier kwam je niet onderuit.
Voordat hij leider was, speelde hij zelf ook niet onverdienstelijk. Een keiharde rechtsback, maar door een knieblessure moest hij zijn voetbalschoenen aan de wilgen hangen. Hij werd de man die alles ging regelen voor het team, zowel binnen als buiten het veld. Niks was hem te gek. Kwam je aan zijn mannen, dan kwam je aan hem.
Tegenwoordig heb je allerlei dieren die WK- en EK-wedstrijden voorspellen. Denk bijvoorbeeld aan Paul de octopus. Mario was zijn tijd ver vooruit, want hij maakte de opstelling met… Tessa de hond. Hoe dat ging weten ze nog steeds niet, maar dat de opstelling door de nodige kleedkamerhumor nog wel eens veranderde voor de wedstrijd, maakte hem niets uit.
Hij heeft zijn steentje bijgedragen als vrijwilliger in meerdere rollen. De sportfeesten waren zijn ding. Van tent tot stroom en of het bier goed stroomde: hij hield het in de gaten. Op “de Kraane” was hij in zijn element tijdens de potgrondactie. De kerstbingo, ontspanningscommissie… hij draaide zijn hand er niet voor om.
Samen met Geert, Hennie en Freddie halen we de herinneringen aan Mario op. En dat we deze column af en toe met een beetje fantasie moeten lezen, past helemaal in de stijl van Mario. Hij had een rijke fantasie en kon zelf het hardst geloven in zijn eigen verzinsels.
De echo blijft
Deze drie mannen staan nog elke donderdag en zondag op het veld aan de Kerklaan, samen met de anderen die nog steeds niet van opgeven weten.
En als dan de nodige kreten weer over het veld schallen, waaronder natuurlijk “lekker balletje”, draagt de echo zich tot over het naastgelegen kerkhof. Daar, waar Mario en vele anderen die bij dit team hoorden hun laatste rustplaats hebben gevonden.
De echo weerkaatst.
En Mario zag dat het goed was.
Samen met Geert, Hennie en Freddie halen we de herinneringen aan Mario op.
