Voetbalverhaal: Flirten met de fluit

Achter iedere wedstrijd, ieder team en iedere vrijwilliger schuilt een verhaal. Met Voetbalverhalen geven we een kijkje in de mensen, herinneringen en bijzondere momenten die Voorwaarts maken tot de club die het is. Een voetbalverhaal van Maik Roerdink over onze scheidsrechters

Het is de Week van de Scheidsrechter. Eigenlijk is één week te kort om in de schijnwerpers te staan voor de heren en dames die alles in goede banen moeten leiden voor de belangrijkste bijzaak in het leven.

Voetbal is oorlog. En dus heb je een bemiddelaar nodig: iemand met een fluit, twee kaarten en een onmogelijke opdracht.

Het begint al heel vroeg. En met vroeg bedoel ik niet alleen op de zaterdag, maar vooral dat het al begint bij de JO8. Die wedstrijdjes op een kwart veld, met z’n allen op een kluitje, moeten ook in goede banen worden geleid. Of, zoals mijn vader altijd zegt: “Al is de klus nog zo klein, leiding moet er zijn.”

Van spelbegeleider naar scheidsrechter

Hier, tussen de jongste talenten, wordt dat gedaan door ouders. Dan heet je een spelbegeleider. Meer dan de tijd bijhouden hoef je eigenlijk niet te doen, want op deze leeftijd zijn ze nog zo eerlijk om zelf te zeggen wie de bal heeft uitgetrapt en of de bal echt over de lijn was en er dus een tegendoelpunt moet worden gegeven. Als ze er echt niet uitkomen, mag je als spelbegeleider je oordeel vellen.

Serieuzer wordt het als ze wat ouder worden en de mensen langs de kant zich er ook al mee gaan bemoeien. Dan moet je als scheidsrechter je kop erbij houden.

Als ze vanaf de JO13 de stap maken naar een heel veld, krijgen ze te maken met een echte scheidsrechter, compleet met kaarten…

Ook de jongens van wie ik leider ben, worden mondiger en voelen zich dan al snel benadeeld. Dat is misschien soms ook zo, maar ook hier moeten ze weten dat er respect moet zijn voor de scheidsrechter, ook als een beslissing in het nadeel van je eigen team uitvalt.

Ik geef het ze te doen, die vrijwillige scheidsrechters. Er is geen team om je heen waar je op kunt terugvallen, althans niet tijdens de wedstrijd. De grensrechters zitten meestal niet op één lijn met de scheidsrechter, omdat ze het spel misschien niet zo goed zien, net niet mee kunnen komen, de spelregels anders interpreteren of omdat ze punten willen pakken voor hun eigen team.

Als je goed fluit, hoor je niemand. Maar zodra je een beslissing neemt waar spelers of supporters het niet mee eens zijn, krijg je dat natuurlijk meteen te horen. Dat hoort er een beetje bij. Je kunt het als scheidsrechter eigenlijk nooit voor iedereen goed doen. Uiteindelijk gaat het erom dat we elkaar respecteren en dat iedereen met plezier op en rond het veld staat.

Maar over het algemeen gaat het gelukkig goed. Waar we in het verleden nog echte thuisfluiters hadden, die in een trainingspak stonden te fluiten, is het scheidsrechterskorps bij Voorwaarts anno nu in mooie tenues gehuld. Dat straalt toch wel iets uit.

Wat mooi is om te zien, is dat ook de jeugd de fluit oppakt. Ze worden hierin goed begeleid door Voorwaarts en de acceptatie lijkt ook groter te worden, doordat iedereen beseft dat er nog geleerd moet worden.

Zonder scheidsrechter geen wedstrijd

De Week van de Scheidsrechter. Denk er nog eens aan, ook na deze week, als je langs de lijn staat of op het veld staat. Het is ook hún hobby en dat moeten we koesteren. Want zonder scheidsrechter geen wedstrijd!